Wrath Of Time

Er is een moment — je kent het — waarop iets je zo volledig grijpt dat je niet meer weet of jij beweegt of bewogen wordt. Dat is wat ik hier heb geschilderd. Een hart, rood en gloeiend, gevangen aan de rand van een wervelende blauwe kracht. De storm vraagt geen toestemming. Hij komt gewoon, en alles waarvan je dacht dat het vast lag, wordt meegetrokken in zijn spiraal. En toch — kijk naar dat hart. Het is niet gebroken. Het zweeft. Ik wilde dat het geel de hitte van het seizoen zou dragen, dat heldere, bijna agressieve optimisme van de lente, terwijl de blauwe vortex er dwars doorheen snijdt. Wrath Of Time gaat over de stormen die we niet kiezen, en de vreemde, wilde vrijheid van toch meegesleurd worden.