Tervuren Part 3

Er is een plek waar ik telkens naar terugkeer — Tervuren, net buiten Brussel, waar het park zich opent en het groen eindeloos lijkt door te gaan. Deze kleine studie is mijn poging om dat gevoel vast te houden: de manier waarop de fairway je blik helemaal naar de bomenrij trekt, de zandbunker die een stukje lucht vangt, de herfstkleuren die langs de randen binnensluipen alsof ze er nog niet helemaal klaar voor zijn om het over te nemen. Snel geschilderd, eerlijk geschilderd. Soms is een klein doek de meest directe weg tussen wat je ziet en wat je voelt.