Tervuren Part 2

Dit is pas mijn tweede schilderij ooit — en als ik ernaar kijk, voel ik het gras nog onder mijn voeten. Het Tervurenpark, net buiten Brussel, heeft iets van een bijna overweldigende vrijgevigheid: wijde, open weiden aan weerszijden omsloten door dicht, eeuwenoud bos. Ik wilde dat gevoel vastleggen van klein zijn in iets groots en zachtjes levends. Het pad snijdt van links naar binnen, bescheiden en zonder haast. Het hart ligt daar in het gras — bleek, zacht, nauwelijks aangekondigd — want zo doet liefde zich voor in de natuur. Je moet vertragen om het op te merken. En boven in de lucht doen de wolken hun eigen ding. Ik was nog aan het zoeken als schilder, nog aan het leren hoe het penseel wil bewegen. Terugkijkend ben ik blij dat ik de moed had om er gewoon voor te gaan.