Romeo and Juliet

Sommige ramen laten niet alleen licht binnen — ze laten hele verhalen toe. Romeo and Juliet ontstond ergens in Italië, staand voor een van die witgekalkte muren met die onmiskenbare blauwe luiken, me afvragend hoeveel harten op diezelfde plek hebben gestaan en iets in zich voelden verschuiven. Twee harten, zij aan zij achter open luiken — het ene dieper, in de schaduw, het gewicht van alles dragend; het andere warm, vooruitreikend, bijna hoopvol. De luiken zijn van echt hout, rechtstreeks in het schilderij verwerkt, wat het een aanwezigheid geeft die verder gaat dan het doek. Raak het aan en je voelt de ruwheid. Stap achteruit en je voelt het verhaal. Ik wilde de tragedie niet schilderen. Ik wilde schilderen wat ervan overblijft — het idee dat twee harten, wat er ook tegen hen samenspant, altijd een weg vinden om naar elkaar toe te leunen.