Distress

Er zit iets rauws in dit werk — ik noemde het Distress, en dat was precies wat ik bedoelde. Twee energieën die botsen binnen één hart: geel aan de linkerkant, rusteloze en kronkelende kracht, als een signaal dat maar niet tot rust wil komen; blauw aan de rechterkant, scherper, grilliger, doordringend met de urgentie van iets wat onopgelost blijft. Het hart zelf is getekend met ruwe houtskoolstreken, open, onaf — met opzet. Ik was hier niet op zoek naar oplossingen. Ik was op zoek naar eerlijkheid. Want angst is niet altijd duister. Soms is ze elektrisch. Soms is ze helder en verward, en toch levend. Dit werk leeft in die spanning — en ik vind die spanning het bekijken waard.