2026-12 Andouille

Deze is voor Margot. Ze gooit het woord er voortdurend uit — *andouille* — dat heerlijk absurde Franse scheldwoord dat toch zachter aankomt dan welk koosnaampje dan ook. Het betekent worst. Het betekent dwaas. Het betekent ik zie je en ik lach mét je. Hier is hij dan: de kleine wolf-met-een-hart, een andouille, in goud op wit getekend, recht uit de top van een hart omhooggroeiend alsof hij er thuishoort — want dat doet hij. Gekartelde tanden, spitse oren, volkomen belachelijk, volkomen geliefd. Dat is nu juist het mooie aan mensen die elkaar gekke namen geven — er schuilt een heel universum van warmte in de grap. Geschilderd met gouden pen op canvas, minimaal en lumineus, gewoon wij tweeën die samen lachen tijdens het feestseizoen.