2025 Take a step back

Er zijn momenten waarop het lawaai zo luid wordt, dat het enige verstandige is om helemaal achteruit te stappen — ver terug — en gewoon te kijken. Daar gaat dit werk over. Leif, mijn kleine nisse, heeft de maan bereikt. Hij heeft daar een bankje gevonden, is gaan zitten en staart naar de Aarde die in het donker hangt als een blauwe lantaarn. Zijn rode muts kantelt omhoog, alsof hij het allemaal nog steeds in zich opneemt. En geschreven over de sterren: 2025. Een nieuw jaar, een nieuw uitkijkpunt. Soms heb je een beetje maanafstand nodig om te herinneren hoe mooi — en hoe klein, en hoe kostbaar — dit hele ronddraaiende geheel werkelijk is. Stap terug. Adem. Kijk.