2025 Snowstorm

Daar gaat hij — tuimelend door het blauw, hoge hoed nog op, sjaal wapperend achter hem aan alsof hij ergens belangrijks naartoe moet. Ik noemde dit werk 2025 Snowstorm, en eerlijk gezegd schilderde het zijn eigen verhaal. Het hele doek voelde levend van beweging — die wervelende witte vlaGen die door het diepe blauw raasden alsof er een echte windstoot door het atelier was gevaren. Ik liet de sneeuwman meerijden. Waarom niet? Als de storm toch komt, kun je net zo goed vliegen. Het hart is er ook, stilletjes standvastig te midden van alle chaos — een kleine witte omtrek, nauwelijks in de wervel gekrast, maar aanwezig. En daarboven, 2025 in goud, want wat de wind ook brengt — we stappen erin met open ogen en een vleugje glinstering aan onze zijde.