2025 Lost In Space

En daar gaan we — met het hoofd vooruit het onbekende in. Dit is 2025 Lost In Space, en dat kleine ventje dat door de kosmos rent is Leif, mijn nisse, mijn zwervende metgezel. Hij is niet verloren op een slechte manier. Hij is verloren op de allerbeste manier — zijn cape vuurrood achter hem aan, zijn benen vooruit, drijvend door een universum bezaaid met kleur en mogelijkheden. Het goud van 2025 gloeit boven hem als een bestemming die hij op zijn eigen voorwaarden zal bereiken. En ergens in het donker houdt een klein rood hartje hem gezelschap. Dat is genoeg. Dat is alles. Ik schilderde dit als een soort afscheidsgroet — niet aan wat achter ons ligt, maar aan wat voor ons komt. Niet met angst, maar met vaart.