Van Gogh in St Remy de Provence

Je kunt niet schilderen en over geestelijke gezondheid nadenken zonder aan Vincent Van Gogh te denken. Ik had het voorrecht om dit jaar #SaintRemydeProvence te bezoeken, inclusief de instelling waar de schilder tijdens zijn ziekte verbleef. Het is een ontroerende, maar herkenbare ervaring.

Als ik u één gedachte mee wil geven over iemands vermogen om te presteren tijdens herstel: onthoud dat het hier was dat hij Starry Night schilderde, waarschijnlijk zijn meest opmerkelijke werk, dat u kunt bewonderen in #MOMA, het #MuseumOfModernArt in New York.

Als u een leidinggevende bent en u iemand kent die het moeilijk heeft, wees dan attent en behulpzaam. Worstelen is geen teken van slechte prestaties, maar juist een bewijs van veerkracht onder buitensporige druk. Als u de moeite neemt, kunt u misschien een bijzonder talent de ruimte geven om te bloeien. Dit is geen retoriek of metafoor. Er schuilt in elk van ons iets dat wacht om te mogen stralen. Soms ligt het diep begraven onder littekens en een laag zelfvertrouwen.

Een andere vraag die ik mezelf vaak stel, is hoe een leidinggevende die zelf kampt met problemen effectief kan blijven leiden, of zelfs na een verlof zijn verantwoordelijkheden kan hervatten. Het raakt mij persoonlijk, want ik heb een baan waarbij ik leiding moet geven binnen een organisatie met zeer hoge prestatienormen. Zullen mensen mij anders zien? Zullen ze mij vertrouwen? Zullen ze mij volgen? Zal ik mezelf vertrouwen? Mijn oordeel? Mijn beslissingen?

Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik mezelf ervan overtuigde dat openheid over mijn toestand en mijn worstelingen mensen in elk geval beter in staat stelt mijn redenering te volgen dan wanneer ik me zou afsluiten. Uit mijn ervaring heeft dit ertoe geleid dat meer mensen zich uitspraken over hun eigen uitdagingen, en dat mijn eerlijkheid op veel erkenning kon rekenen. Op dat moment begon ik me veel minder alleen te voelen. Zo veel mensen om mij heen hebben op de een of andere manier te kampen met iets, maar durven er nooit over te praten. Dat was onthutsend. Ik dacht het buitenbeentje te zijn... maar het blijkt: zo zien eendjes er gewoon uit!

Ook moest ik eerlijk toegeven dat dit nu eenmaal wie ik ben, en dat ik niet ga doen alsof omwille van een baan, hoe mooi die ook is. Dat is als kunst: het is wat het is. Als je te veel schildert voor je hoofd, verlies je het hart.