Waarom ik schilder

Als kunstenaar voelt het bijzonder waardevol wanneer je werk een thuis vindt waar het gewaardeerd wordt. We doen dit allemaal omdat we diep bewogen worden door de vormen en kleuren die we creëren. En als we weten dat iemand anders die passie deelt en waardeert hoe wij die uitdrukken, voelen we ons verbonden met de wereld. 

Niet iedereen doet dit omdat ze iets aan anderen willen zeggen; kunstenaars drukken immers vaak persoonlijke emoties uit en proberen die vast te leggen in hun werk, een beetje zoals een persoonlijk dagboek. In mijn eigen werk ben ik bijvoorbeeld altijd op zoek naar de vorm van die schreeuw die je vanbinnen voelt groeien wanneer je overweldigd wordt door liefde en geluk. Voor mij is dat vaak speels. Soms is het gewoon een grappige gedachte die tot een nieuw onderwerp leidt. Ik vermijd schilderen als ik me verdrietig of somber voel. Of ik gebruik het schilderen juist om mijn humeur op te krikken. Ik schilder geen verdriet of wanhoop, want daar is al meer dan genoeg van in de echte wereld.

Daarom hebben veel van mijn werken eenvoudige onderwerpen: abstract, maar met herkenbare en eenvoudige symbolen die iedereen kent, zoals harten. En daarom gebruik ik levendige en krachtige kleuren — dat is het schreeuwende gedeelte. 

In mijn geval wil ik dit echter ook delen. Ik wil dit wonderlijke gevoel doorgeven en hopen dat het anderen hetzelfde laat voelen. Mijn hoop is dat als genoeg mensen die beelden met elkaar kunnen delen, het zich verspreidt en we elkaar een klein beetje meer gaan waarderen.